اثر دیکلازوریل در مقایسه با داروهای ضدکوکسیدیوز شمیایی و یونوفوره در جوجه‌های گوشتی

اثر دیکلازوریل در مقایسه با داروهای ضدکوکسیدیوز شمیایی و یونوفوره در جوجه‌های گوشتی

خلاصه :

در این مطالعه ۴۹ پن مورد مطالعه قرار گرفته شد. رژیم غذایی به ۳ دسته استارتر، میان دان و پس دان تقسیم شد. در این بررسی از داروهای سالینومایسین ۶۶ ppm  و روکسارسون ۵۰ ppm استفاده شد.

محرک رشد باسیتراسین متیل سالسیلات در تمامی مراحل تجویز شد. نمونه گیری‌ها در روزهای ۱۴، ۲۱، ۲۸، ۳۵ و ۴۲ صورت گرفت. دُز مصرفی دیکلازوریل در این مطالعه ۱ppm بود. نتایج این بررسی حکایت از آن دارد که دیکلازوریل در روزهای ۳۵ و ۴۲ روزگی عمر جوجه ها نقش مهمی در بهبود وضعیت ضریب تبدیل غذایی نسبت به سایر گروه ها داشته است.

مقدمه :

برنامه های مختلفی جهت کنترل کوکسیدیوز در حال اجرا است . مصرف داروهای آنتی کوکسیدیایی  به خصوص یونوفوره به صورت مداوم یا چرخشی (شاتل) صورت می‌گیرد. در سابق مصرف توام داروهای شیمیایی و یونوفوره در یک دوره سبب موفقیت‌هایی در کنترل بیماری بوده است. امروزه نتیجه تحقیقات در ایالات متحده آمریکا به قطع مصرف این داروها در ۱۴ الی ۲۱ روز قبل از ارسال به بازار، منجر شده است.

اهمیت حفظ ایمنی و دستیابی به ایمنی اکتسابی با در نظر گرفتن این زمان طولانی، مهم است. از زمانی که داروی دیکلازوریل در سال ۲۰۰۰ میلادی در آمریکا مورد استفاده قرار گرفت تاکنون سوالی که مطرح بوده است حفظ اثرات این دارو در زمان قطع مصرف طولانی آن است؟ دیکلازوریل یا کلیناکوکس بر روی گونه های مختلف آیمریاها اثر دارد (mc doughald et al. 1990 ,Conway et al. 2001 , burem vanparijs1989) نتایج تحقیقات نشان داده است در زمان قطع دارو، دیکلازوریل اثراتی به مراتب قوی تر و متفاوت تر نسبت به مابقی داروها به خصوص یونوفوره‌ها دارد.

 

مواد و روش کار :

در این مطالعه ۴۹ پن مورد بررسی قرار گرفت که بطور طبیعی آلوده شدند. گروه بندی‌ها شامل:گروه عدم درمان دارویی (UNM)، گروه درمان تا ۲۸ روزگی با ۶۰PPM سالینومایسین و ۵۰PPM روکسارسون از استارتر تا ۲۸ روزگی، گروه درمان تا ۲۸ روزگی با ۶۰PPM سالینومایسین، ۵۰PPM روکسارسون و ۱PPM دیکلازوریل از استارتر تا ۲۸ روزگی و گروهی فقط با بهره گیری از دیکلازوریل در میان دان و پس دان بوده است. هر پن شامل ۲۵ قطعه جوجه از هرکدام از نژادهای راس نر و کاب ماده بودند.

جیره پرندگان براساس NRC1994 بسته شده بود و برای مرحله استارتر کرامبل و برای مراحل بعدی پلت در نظر گرفته شده بود. آیمریا ها در این مطالعه ماکسیما و آسروُلینا و تنلا بودند که در سالهای ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ جدا شده بود .

مراحل جیره را به بخش های زیر تقسیم کرده :

استارتر تا ۱۶ روزگی – میان دان ۱۷ تا ۳۵ روزگی و پس دان ۳۶ تا ۴۹ روزگی.

در روزهای ۷، ۱۴، ۲۸، ۳۵ و ۴۲ روزگی از هر پن ۵ مرغ برداشت کرده و در یک جعبه با صفحه‌ای سفید رنگ و تمیز در کف و به صورت جداگانه، قرار داده و زمان تقریبی ۴۵ دقیقه برای دفع و جمع آوری مدفوع در نظر گرفته شد. اووسیست‌ها به روش مک ماستر شمارش شدند (Conway and makezie 1991). ثبت وزن و ضریب تبدیل غذایی و شمارش میزان اووسیست در هر دوره صورت گرفت. درصد اووسیست‌ها در هر پن و میزان مرگ و میر در هر پن در هر دوره ثبت شد. داده ها با نرم افزارSAS  بررسی شدند.

نتایج :

دراین مطالعه گروه مصرف کننده داروی دیکلازوریل نسبت به گروه بدون درمان دارویی و درمان با سالینومایسین ضریب تبدیل ووزن گیری بهتری را نشان داد ( جدول ۱).

 

میانگین وزن در گروه درمان با سالینو مایسین نسبت به عدم درمان دارویی بالاتر است .

مرگ و میر خاصی در گروه های دارویی، ناشی از جراحات کوکسیدیایی دیده نشد و مرگ و میرها ناشی از درگیری‌های تنفسی، التهاب کیسه های هوایی و آنتریت‌های غیر اختصاصی بود.

افزایش چشمگیری در تعداد اووسیست‌ها در گروه بدون درمان دارویی و در روز ۲۱ دیده شد. در گروه سالینومایسین این افزایش تا ۷ روزگی بوده و بعد از آن تا ۱۴ روزگی با کاهش روبرو بوده است (جدول شماره۲).

 

حداکثر رویت اووسیست در گروه درمان با دیکلازوریل، در ۱۴ روزگی گزارش شده است. در این زمان جیره‌ای حاوی سالینومایسین و روکسارسون با دیکلازوریل مصرف می‌شده است. تعداد اووسیست‌های شمارشی در گروه درمان با دیکلازوریل نسبت به مابقی رژیم‌های دارویی کمترین میزان بوده است و کمترین میزان در ۲۱ روزگی بوده است.

بحث و جمع بندی :

بررسی‌ها نشان دهنده پیک اووسیست‌های شمارشی در ۲۱ روزگی در گروه عدم درمان دارویی است. تعداد این اووسیست‌ها در هر گرم مدفوع ۳۷ هزار عدد بود. مطالعات پیشین تعداد اووسیست‌ها را در مدفوع روی بستر تا ۱۰۰هزار عدد در هر گرم مدفوع و در سنین ۴ و ۵ هفتگی اندازه گیری کرده است (long et al. 1975 , millard 1978 , johnson 1992  ). در گروه درمان با سالینومایسین در ۳۵ روزگی تعداد اووسیست‌ها ۶ هزار عدد در هر گرم مدفوع بوده است. بررسی ها نمایانگر درمان مناسب و بهبود روند ضریب تبدیل در گروه درمان با دیکلازوریل بوده است .

همچنین بررسی ها نمایانگر تاثیر بهتر دیکلازوریل در ۳۵ و ۴۲ روزگی بوده و این نتیجه توجیه کننده  تاثیر بهتر دیکلازوریل با مصرف طولانی و سپس قطع  مصرف دارو به مدت طولانی است. نتیجه گیری نهایی این است که بهره‌گیری از دیکلازوریل (کلیناکوکس) در بهبودی ضریب تبدیل غذایی، کنترل کوکسیدیوز در گله و صرفه اقتصادی بهتر برای مرغداران، نقش مهمی دارد .

ترجمه : دکتر مهدی هدایتی

دستیار تخصصی بیماری های طیور دانشگاه تهران

عضو بخش علمی گروه دارویی کیمیافام

Refrences:

Bafundo, K. W., 1994. Trends in coccidiosis control: Present

considerations and future concerns. Pages 49–۵۲ in: Proceedings

of the 43rd Western Poultry Disease Conference, Sacramento,

CA.

Braem, G., 1989. Evaluation of the anticoccidial efficacy of diclazuril

in floorpen experiments. Pages 361–۳۶۶ in: Coccidia

and Intestinal Coccidiomorphs. Proceedings of the Fifth International

Coccidiosis Conference, Tours, France. INRA,

Paris.

Chapman, H. D., and Z. B. Johnson, 1992. Oocysts of Eimeria in

the litter of broilers reared to eight weeks of age before and

after withdrawal of lasalocid or salinomycin. Poultry Sci.

71:1342–۱۳۴۷٫

Conway, D. P., and M. E. McKenzie, 1991. Poultry Coccidiosis

Diagnostic and Testing Procedures. Pfizer Inc., New York.

Conway, D. P., G. F. Mathis, J. Johnson, M. Schwartz, and C.

Baldwin, 2001. Efficacy of diclazuril in comparison with

chemical and ionophorous anticoccidials against Eimeria spp.

in broiler chickens in floor pens. Poultry Sci. 80:426–۴۳۰٫

Eckman, M. K., 1997. Anticoccidial feed additive programmes.

International Poultry Prod. 5:7–۹٫

Keirs, R. W., 1995. Avian health monitoring—۸ years plus. Pages

94–۹۷ in: Proceedings of the 44th Western Poultry Disease

Conference, Sacramento, CA.

Long, P. L., and J. Johnson, 1981. Coccidial infections acquired

by sentinel birds exposed to litter from experimental and

commercial broiler chickens. Avian Pathol. 10:387–۳۹۴٫

Long, P. L., and B. J. Millard, 1978. Coccidiosis in broilers: the

effect of monensin and other anticoccidial drug treatments

on oocyst output. Avian Pathol. 7:373–۳۸۱٫

Long, P. L., R. V. Tompkins, and B. J. Millard, 1975. Coccidiosis

in broilers: Evaluation of infection by the examination of

broiler house litter for oocysts. Avian Pathol. 4:287–۲۹۴٫

Magee, D. L., 1992. Juggling immunity, coccidia and anticoccidials.

Broiler Ind. 55:52–۶۲٫

McDougald, L. R., B. P. Seibert, G. F. Mathis, and C. L. Quarles,

1990. Anticoccidial efficacy of diclazuril in broilers under

simulated natural conditions in floor pens. Avian Dis.

34:905–۹۱۰٫

National Research Council, 1994. Nutrient Requirements of

Poultry. 9th rev. ed. National Academy Press, Washington,

DC.

SAS Institute, 1989. SAS/STAT_ User’s Guide. Version 6, 4th

ed. SAS Institute Inc., Cary, NC.

Snedecor, G. W., and W. G. Cochran, 1980. Statistical Methods.

Iowa State University Press, Ames, IA.

Vanparijs, O., R.Marsboom, and L. Desplenter, 1989. Diclazuril,

a new broad spectrum anticoccidial drug in chickens. 1. Dose

titration studies and pilot floor pen trials. Poultry Sci.

68:489–۴۹۵٫

Vanparijs, O., R. Marsboom, L. Hermans, and L. Van der Flaes,

1990. Diclazuril, a new broad-spectrum anticoccidial for

chickens. 3. Floor-pen trials. Poultry Sci. 69:60–۶۴

3665 بازدید

  نظر خود را درباره این مطلب بنویسید