مروری برعملکرد و سازگاری داروی تیامولین با سایر داروها در درمان بیماری‌های طیور

مروری برعملکرد و سازگاری داروی تیامولین با سایر داروها در درمان بیماری‌های طیور

خلاصه :

تیامولین با ملح هیدروژن فومارات یکی از آنتی بیوتیک‌های مشتق شده از پلورو موتیلین می باشد که مصرف بالایی در درمان بیماری‌های ناشی از مایکوپلاسما و براکی اسپیرا در طیور گوشتی دارد. استفاده از این دارو در طول ۳۰ سال اخیر هیچ مقاومتی را بر علیه این ترکیب در پی نداشته است. تجویز این دارو با جذب سریع و متابولیسم کبدی و حذف شدن از بدن ظرف ۷۲ ساعت و عدم باقیماندن در گوشت، سبب تولید یک محصول کاملا سالم  می‌شود.

مزیت بزرگ این دارو فقدان زمان پرهیز از مصرف برای تخم مرغ‌های تولیدی گله‌های تخم‌گذار می‌باشد. افزایش تاثیر (سینرژیسم) تیامولین همزمان با مصرف تتراسیکلین دیده شده است و تداخل (آنتاگونیسم) بسیار شدید حتی در حد مرگ در استفاده همزمان با آنتی کوکسیدیال‌های یونوفوره مانند موننسین، ناراسین و سالینومایسین در دُزهای درمانی مشاهده شده است. این ضدیت وابسته به دُز مصرفی بوده و در دُزهای کم تداخلی دیده نشده است. البته اینطور به نظر می رسد که در شرایط متابولیسم ایده‌آل تیامولین در کبد، ساختار یونوفوره‌ها بهم ریخته و در نتیجه بروز علائم کلینیکی ناشی از مصرف بالای دارو اتفاق می افتد. تیامولین همچنین تداخل ملایم‌تری مانند اُفت موقت رشد را در مصرف همزمان با مادورامایسین و سمدورامایسین نشان می‌دهد، اما با لازالوسید تداخل نداشته و سازگار است. اگر چه تیامولین اثرات کمی در بهبود عملکرد طیور سالم دارد، اما مهمترین فایده آن در مقابله با عفونت‌ها به عنوان یک آنتی بیوتیک درمانی می‌باشد.

کلید واژه ها : تیامولین ، برتری ، درمان دارویی ، طیورگوشتی

مقدمه :

تیامولین هیدروژن فومارات (۱۴- داکسی – ۱۴ [(۲- دی اتیل آمینواتیل) – مرکا پتو- استوکسی] موتیلین هیدروژن فومارات) یک آنتی بیوتیک نیمه سنتتیک مشتق شده از پلوروموتیلین ها است و به طور موثردر درمان التهاب کیسه‌های هوایی ناشی از مایکوپلاسما مورد استفاده قرار می‌گیرد. طیور مبتلا، نسبت به عفونت‌های مختلف ویروسی مانند برونشیت عفونی و بیماری نیوکاسل، همچنین پاتوژن‌های باکتریایی  مثل اشرشیا کلی (عامل کلی‌سپتی سمی) حساسیت بیشتری پیدا می‌کنند. این موضوع باعث کاهش رشد، اختلال در ضریب تبدیل غذایی و افزایش میزان واگیری و تلفات در گله می‌شود.

ترکیبات تجاری تیامولین :

تیامولین به شکل پودر کریستاله به رنگ سفید مایل به زرد در دسترس است. تیامولین هیدروژن فومارات به شکل پودر محلول در آب ۴۵ % در کنار ماده حامل لاکتوز و به صورت تیامولین مایع ۵/۱۲% برای مصرف در آب آشامیدنی و نیز به فرم پریمیکس درمانی مخلوط در دان با غلظت ۲، ۱۰ و ۸۰ درصد، در اکثر کشورهای دنیا در دسترس می‌باشد.

بررسی حساسیت گونه‌های مایکوپلاسما به تیامولین در آزمایشگاه :

یکی از کاربردهای اساسی تیامولین به منظور درمان عفونت های مایکوپلاسمایی است. Valks و Burch در سال ۲۰۰۲ مقادیر حداقل غلظت ممانعت کنندگی دارو (MIC) را بر روی گونه های مایکوپلاسمای طیور نظیر مایکوپلاسما گالی سپتیکوم، سینوویه، مله آگریدیس و مایکوپلاسما آیووا در بین سال های ۱۹۸۹-۱۹۷۵ (جدول۱) و ۲۰۰۰-۱۹۹۰ (جدول۲) مقایسه و گزارش کرده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که حداقل غلظت ممانعت کنندگی دارو در مقابل این گونه‌ها در مدت بیش از ۲۵ سال از ابتدای تولید هیچگونه تغییر معنی داری نداشته است و مایکوپلاسماها در مقابل تیامولین در مقایسه با سایر آنتی بیوتیک ها حساسیت بیشتری داشته‌اند.

بر اساس آخرین اطلاعات از اروپا، (Pridmore, 2008) در مورد حداقل غلظت ممانعت کنندگی (MIC) این دارو بر روی ۳۲ جدایه مایکوپلاسماگالی سپتیکوم و ۲۱ جدایه مایکوپلاسما سینوویه، نشان داده شده است که هنوز هم تیامولین بیشترین اثر و فعالیت را بر علیه این جدایه‌ها دارد و تنها تعدادی از جدایه‌های مایکوپلاسما گالی سپتیکوم در هلند به داروی تیامولین مقاوم بودند که به تایلوزین و لینکومایسین هم مقاومت نشان داده بودند (جدول‌های ۳ و ۴)، البته MIC لینکومایسین در مورد مایکوپلاسماها کمی بالاتر از تیامولین بوده است. جدایه‌های مایکوپلاسما سینوویه بطور کلی به تیامولین، والنی مولین و تایلوزین و خیلی کمتر به لینکومایسین حساس بوده‌اند. اثر بسیار مناسب تیامولین بر ORT (اورنیتوباکتریوم راینوتراکئیاله) توسطDevrise  و همکاران در سال ۲۰۰۱ گزارش  شده است که MIC آن بین  ۲۵/۰ – ۰۱۲/۰ میکرو گرم در هر میلی لیتر عنوان شده است. اثر تیامولین بر براکی‌اسپیراها شامل Brachyspira pilosicoli و Brachyspira intermedia بسیار قوی بوده و در درمان  اسپیروکتوز روده‌ای در مرغان تخمگذار و مادر حایز اهمیت است. به طور خلاصه تاثیر  بسیار مناسب تیامولین  بر مایکوپلاسماها (مایکوپلاسما گالی سپتیکوم، سینوویه، مله آگریدیس و آیووا)، براکی اسپیراها (براکی‌اسپیرا هایودیزینتریا، پیلوسیکولی، اینوسینس و اینترمدیا) و باکتری‌های گرم مثبت (استافیلوکوکوس، کلستریدیال و سویه های آرکانوباکتری‌ها) نشان داده شده است، اما تاثیر به مراتب کمتری بر روی باکتری‌های گرم منفی داشته است (باکتروئیدس، هموفیلوس، کلبسیلا، فوزوباکتر، کمپلی باکتر و پاستورلا) (Werner و همکاران ۱۹۷۸، Messeier و همکاران ۱۹۹۰).

جدول شماره ۱ :

 

جدول شماره ۲:

 

جدول شماره ۳ :

 

جدول شماره ۴ :

 

 

مکانیسم عمل تیامولین :

Poulsen و همکاران در سال ۲۰۰۱ بیان داشتند که تیامولین با باند شدن به RNA  های ریبوزومی بر انتقال پپتدیل در ریبوزوم اثر می‌گذارد و در نتیجه منجر به عدم تولید پروتئین با ممانعت از جایگیری مناسب CCA در انتهای tRNA خواهد شد.

مقاومت میکروبی به تیامولین :

بر اساس مطالعات صورت گرفته توسط   Burchو  Valksکه در سال ۲۰۰۲ ارائه شده، طی ۲۵ سال اخیر هیچ مقاومتی در مایکوپلاسما گالی سپتیکوم نسبت به تیامولین گزارش نشده است. البته این مطلب توسط سایر دانشمندان (Drews  و همکاران در ۱۹۷۵، Stipkovits و Burch در ۱۹۹۳) نیز گزارش و تائید شده است. مایکوپلاسما آیووا در برخی جدایه های خود دارای مقاومت به تیامولین بوده است که این جدایه ها دارای مقاومتی کامل به سایر محصولات ماکرولیدی بوده اند (Gautier-bouchardon و همکاران ۲۰۰۲).

 Bosling  و همکاران در سال ۲۰۰۳ با توجه به مطالعاتشان در رابطه با تیامولین و E.Coli مقاوم، نشان دادند که تیامولین تحت واحدS 50 از ریبوزوم باکتریایی را هدف قرار می‌دهد و باعث اختلال در مرکز آنزیم پپتیدیل ترانسفراز می‌شود. در برخی از سویه های تغییر ژنتیکی داده شده E.Coli که تا اندازه‌ای به دارو مقاوم بودند این مقاومت به علت تغییر در سایت اتصالی یا ایجاد شکاف در ناحیه انتقال عامل پپتیدی می‌باشد .

ترکیبات تیامولین در خون و بافت‌های بدن:

بعد از مصرف تیامولین با دُز ۲۵و۵۰ میلی گرم  بر کیلوگرم وزن زنده، غلظت سرمی تیامولین به سرعت افزایش یافته و پس از تقریبا ۲ ساعت به ۷/۱ و ۶/۳ میکروگرم در هرمیلی لیتر در ماکیان رسیده است. تکرار دُز بطور مستقیم بستگی به دُز ورودی دارد و هر ۱۲ یا ۲۴ ساعت یکبار قابل تکرار می باشد (Laber  و Schutz 1997).

 میزان تیامولین در سرم با مطالعه صورت گرفته توسط Ziv  در سال۱۹۸۰ که بر روی ماکیان با دُز ۲۵۰-۱۲۵ میلی گرم در لیتر آب آشامیدنی برای ۴۸ ساعت صورت گرفته بود، حدوداً ۳۸/۰ – ۷۶/۰ میکروگرم در هر میلی لیتر است. مصرف این دارو در بیماری های تنفسی وسیستمیک کاربرد مطلوبی دارد. تیامولین به سرعت از طریق مجرای معدی- روده‌ای جوجه‌ها جذب شده و به صورت اولیه در کبد متابولیزه می‌شود. خروج دارو از بدن به طور کامل بسته به میزان مصرف  و روزهای مصرف دارو، از ۲ – ۷ روز متغیر خواهد بود و در مورد تخم مرغ این زمان صفر گزارش شده است. بررسی زمان حذف دارو با رادیولیبل کردن دارویی که حاوی کربن ۱۱ بود، توسط Donghoue  (۲۰۰۳) صورت گرفته است که در روز اول بعد از قطع مصرف دارو، باقیمانده دارویی بیشتر از حد تحمل بوده است، ولی بعد از روز دوم باقیمانده دارو در بافت ها در حد تحمل بوده است (۳/۰ میکرو گرم در گرم).

اثرگذاری تیامولین در موجود زنده :

اولین مورد استفاده از تیامولین، در سال ۱۹۷۵ میلادی و برای بررسی اثرات تیامولین بر بوقلمون و مرغ در آلودگی تجربی این دوگونه به مایکوپلاسما گالی سپتیکم می باشد ( Laber و Schutz  ۱۹۷۵ و Baughan  و همکاران ۱۹۷۸). البته اطلاعات بدست آمده از این تحقیقات، در سال ۱۹۷۷ و توسط Stipkovits ، در مزرعه تکرار و تائید شد.

دُز پیشنهادی تیامولین مصرفی در آب آشامیدنی  برای مرغ و بوقلمون به ترتیب ۲۵۰ و ۱۲۵ میلی گرم در لیتر عنوان شده است. بررسی های اخیر قدرت بالای تیامولین را در درمان اسپروکتوز  روده ای با دُز  ۲۵ میلی گرم بر کیلوگرم وزن زنده در مرغان تخمگذار و مادر نشان می‌دهد. این دارو بر روی Brachyspiracia intermedia and pillosicoli   موثر بوده و مدت زمان برای درمان مناسب را ۵ روز عنوان کرده‌اند (Hampson وهمکاران ۲۰۰۲، Stephens و Hampson 2002). حتی در سال ۲۰۰۶، Burch و همکاران عنوان کردند که تیامولین علیه pillosicoli Brachyspiracia  با دٌز ۵/۱۲ میلی گرم بر کیلوگرم وزن زنده بدن، ظرف مدت ۳ روز اثربخشی داشته است. امروزه به علت حضور بالای باکتری‌های گرم  منفی از قبیل اشرشیاکولی، پاستورلا مولتی‌سیدا و اورنیتوباکتر در ایجاد بیماری های تنفسی در کنار مایکوپلاسماها به نظر می رسد که برای اثر بخشی  بهتر داروی تیامولین و تکمیل درمان، استفاده از کلرتتراسیکلین و داکسی سیکلین همراه با تیامولین موثر و توجیه پذیر خواهد بود (Stipkovits و Burch 1993).

اثرات تیامولین بر عملکرد طیور :

افزایش رشد و بهبود ضریب تبدیل در گروه تحت درمان با تیامولین نسبت به  گروه کنترل،  در شرایط کاملا یکسان، توسط Jordan در سال ۱۹۹۸ میلادی گزارش شده است. در تحقیق صورت گرفته توسط  Kleven و همکاران در سال ۱۹۹۰، بیان شده است که مایکوپلاسما گالی سپتیکم در کاهش تولید تخم مرغ و افزایش تلفات جنینی به میزان ۲۰-۱۰ درصد و کاهش  وزن گیری، کاهش رشد و میزان مرگ و میر ماکیان جوان  ۱۰- ۵ درصد و در تغییرات ضریب تبدیل غذائی به میزان ۲۰-۱۰ درصد دخالت دارد. استفاده از روشهای درمانی مطمئن مانند درمان با تیامولین یک متد درمانی اقتصادی و به صرفه است (Stipkovits و همکاران ۱۹۹۳) و به خصوص تاثیر بسیار مطلوب آن در مولدین گوشتی به منظور کنترل بیماری و کاهش اثرات نامطلوب درگیری‌های مایکوپلاسمایی، که پیش از این عنوان شد. Horrox در سال ۱۹۸۰ میلادی عنوان کرد که دُز ۲۵۰ میلی گرم بر لیتر، بر روی جوجه درآوری بوقلمون اثر سویی نداشته است. مصرف تیامولین به میزان ۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن همراه با ۹۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن کلر تتراسیکلین، تاثیر بسیار مناسبی در کنترل بیماری در گله های درگیر بیماری داشته است. علاوه بر این هیچ اثر نامطلوبی در استفاده همزمان این ترکیبات با داروی ضدکوکسیدیوز سالینومایسین به میزان ۶۰ میلی گرم برکیلوگرم وزن زنده در دان مصرفی دیده نشده بود (Islam و همکاران ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ (. همچنین هیچ تداخل اثر نامطلوبی در درمان همزمان با سمدورامایسین نیز گزارش نشده است و طی مطالعه دیگری هیچ تداخلی بین تیامولین با سالینومایسین در استفاده همزمان این دو در کنار کلرتتراسیکلین مشاهده نگردید (Islam  و همکاران ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ ((Afrin  و همکاران ۲۰۰۸(.

تداخل تیامولین با سایر داروها در حیوانات مزرعه :

سازگاری بالای تیامولین با تتراسایکلین ها در بررسی های صورت گرفته  توسط Burch  و Stipkovits در سال ۱۹۹۴ میلادی بیان شده است. مهمترین علایم کلینیکی وکشنده‌ای که در تداخل دارویی بین تیامولین و سایر داده‌ها گزارش شده بود مربوط به تداخلات ایجاد شده بین تیامولین و ضد کوکسیدیوزهای یونوفوره می‌باشد (Noa و همکاران در سال ۲۰۰۰) که در مرغ و بوقلمون ها طی ۲ دهه اخیر گزارش شده است.  موننسین، سالینومایسین و ناراسین از مهمترین داروهایی هستند که دارای تداخل اثر شدیدی می‌باشند و به میزان کمتری در مادورامایسین گزارش شده است. گزارشات حاصله مربوط به سال ۱۹۸۵ تاکنون بوده و علت این تداخلات کاملا واضح نیست، ولی عنوان شده است که  متابولیسم و حذف موننسین در بدن مرغ‌ها با حضور تیامولین کاهش می یابد و مقادیر بالاتر موننسین سبب افزایش دُز تیامولین و نهایتاً علایم مسمومیت مانند آتاکسی، اختلالات حرکتی، کاهش اشتها و علائم عصبی را سبب می شود (Hanrahan وهمکاران۱۹۸۱،   Friggو همکاران ۱۹۸۳، Weisman و همکاران ۱۹۸۳،  Umemuraو همکاران ۱۹۸۵، Van Vleet و همکاران ۱۹۸۷،    Laczayو همکاران ۱۹۸۹،  Szucs و همکاران ۲۰۰۰ و Croubels و همکاران ۲۰۰۱).

علائم بالینی مشاهده شده هنگامی که موننسین ، ناراسین ، سالینومایسین و حتی لازالوسید و مادورامایسین با تیامولین  مصرف می شوند شامل اشکال و اختلال در نقل و انتقال‌های یونی می باشد (این یون ها عبارتند از کلسیم، سدیم، پتاسیم، منگنز، مس، آهن و روی) که در فضای بین سلولی و داخلی سلولی اتفاق می‌افتد. بررسی‌های صورت گرفته توسط Sakar و همکاران درسال ۱۹۹۱ میلادی حکایت از آن دارد که مصرف دُز بسیار بالای داروی تیامولین در خوک‌ها با افزایش سطوح آنزیمی کاتابولیسمی در خون در بروز آسیب‌های ماهیچه‌ای دارای نقش است. بررسی فوق توسط Madej  و همکاران در سال ۱۹۹۳ میلادی نیز صورت گرفته است. در این مطالعه که مصرف همزمان سالینومایسین، موننسین، ناراسین، لازالوسید و مادورامایسین با تیامولین با دُز ۲۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن زنده  بررسی شده بود، مشخص شده است که درجاتی از میوپاتی و کاردیومیوپاتی و آسیب عضلانی رخ می‌دهد. علائم درون سلولی با اختلال در عملکرد میتوکندری‌ها و تری فسفات‌ها با ظهور ادم و دژنرسانس و نکروز سلولهای عضلانی همراه بوده است. تداخلات  وابسته به دُز برای داروی تیامولین همراه با مصرف داروهای آنتی‌بیوتیکی پلی اتری همانند یونوفوره ها و به خصوص شبیه به سالینومایسین سمدورامایسین و موننسین می‌باشد. بررسی ها در مرغ‌ها در سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۵  نشان می‌دهد که مصرف داروی تیامولین با دُزهای ۲۰ تا ۳۰ میلی‌گرم در هرکیلوگرم خوراک مصرفی و با مصرف همزمان سالینومایسین به میزان ۶۰ میلی گرم در هر کیلوگرم دان، هیچگونه تداخلی دیده نشده و درگیری گله با مایکوپلاسما گالی سپتیکم به خوبی کنترل شده است (Meingassner و همکاران ۱۹۷۹، Weisman و همکاران ۱۹۸۰، Laczay 1995، Stipkovits و همکاران ۱۹۹۲ و Lehel و همکاران ۱۹۹۵).

لازم به ذکر است که حضور آنتی اکسیدان در جیره از تبعات مضر و پیش بینی نشده تداخلات داروئی جلوگیری می کند. علاوه بر موارد بیان شد، در تداخلاتی که با سایر داروهای یونوفوره پلی اتری به ویژه موننسین وجود دارد، مشخص شده است (Frigg و همکاران ۱۹۸۳)، مصرف همزمان با سولفونامیدها سبب افزایش این تداخلات و اثرات سوء آن خواهد شد. البته در برررسی‌های صورت گرفته مشخص شده است که آنتی بیوتیک‌های کلرامفنیکل (Frigg و Broz 1983)، اریترومایسین، اولئومایسین و فورازولیدن نیز چنین تأثیری را دارند (Anadon وMartinez-larranaga 1990، ۱۹۹۹).

 اثرات تیامولین و سایر ماکرولیدها همراه با داروهای یونوفوره از قبیل موننسین، بر روی سیتوکروم میکروزومال p450  در سلولهای کبدی و اختلال در عملکرد آنزیمی سیستمp450  است (این سیستم در اکسیداسیون و متابولیسم بسیاری از ترکیبا ت دارای نقش حیاتی می باشد). در بررسی‌ها مشخص شده است که فرایندهای Nدمتیلاسیون و هیدروکسیلاسیون در سیستم P450  به شدت توسط تیامولین متاثر می شود و موننسین  خود به تنهایی بر سیستم P450 اثر سوئی ندارد. در سال ۱۹۸۴ میلادی گزارش شده است که لازالوسید در نقش یک یونوفوره هیچ اثر تداخلی و سوئی در مصرف همزمان با تیامولین نداشته است (Comben 1984). Sakar و همکاران در سال ۱۹۹۲ میزان طبیعی AST, CK   را درسرم خون مرغان درمان شده با تیامولین و لازالوسید را مشاهده کردند. Lodge و همکاران ۱۹۸۸ تایید کردند که لازالوسید در دُز ۱۲۵ میلی گرم برکیلوگرم دان با تیامولین ۱۲۵ میلی گرم در لیتر آب مصرفی پرنده (بوقلمون) سازگاری خوبی دارد. در مطالعات آزمایشگاهی صورت گرفته در مصرف همزمان سمدورامایسین در دُزهای ۲۰ تا ۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم دان که دُز معمول مصرف این دارو می باشد با تیامولین به میزان ۲۵۰ میلی گرم در دان، هیچگونه تداخلی گزارش شده است (Ricketts و همکاران ۱۹۹۲). اگر چه درسال ۲۰۰۲ میلادی بررسی ها حکایت از آن داشت که در استفاده همزمان سمدورامایسین با دُز ۲۵ میلی گرم در دان با تیامولین ۲۵۰ میلی گرم در لیتر، برای ۳ روز درمان،  درگله اندکی کاهش اشتها، بی حالی و افسردگی دیده شد (مقاله SCAN 2002).

در جدول شماره ۵ اثرات تداخلی تیامولین با سایر داروها ذکر شده است .

جدول شماره ۵ :

 

جمع بندی :

همان طور که می دانید تیامولین به عنوان یکی از بهترین داروها در درمان مایکوپلاسما و براکی‌اسپیرا و بیماری‌های ناشی از آنها (سینوزیت، سینوویت عفونی، بیماری کمپلکس تنفسی، کاهش هچ، کاهش باروری ناشی از مایکوپلاسما ها، اسهال خونی، کاهش رشد و کاهش تولید ناشی از اسپیروکتوز روده‌ای براکی‌اسپیرا‌ها) حایز اهمیت بوده و طی ۲۵ سال اخیر هیچ  مقاومتی نسبت به این دارو در درمان باکتری‌های ذکر شده مشاهده نشده است. از طرفی امروزه به علت حضور باکتری‌های گرم منفی  در درگیری‌های ثانویه (اشرشیاکولی، اورنیتوباکتر، پاستورلا و کلبیسلا) که با درمان بیماری‌های نامبرده همزمان شده، مصرف همزمان داروهای کلرتتراسیکلین و داکسی سیکیلن در کنار تیامولین به جهت تکمیل درمان و نیز افزایش اثربخشی داروی تیامولین توصیه می شود. در مورد مصرف تیامولین  با داروهای یونوفوره تا حد ممکن از مصرف همزمان با موننسین ، ناراسین و سالینومایسین خودداری گردد اما در مورد لازالوسید و سمدورامایسین هیچ تداخل داروئی ذکر نشده است.

برگردان به فارسی :

دکتر مهدی هدایتی

 بورد تخصصی بهداشت و بیماری های طیور دانشگاه تهران

عضو بخش علمی گروه کیمیافام

منابع :

۱٫Afrin, S., K. M. S. Islam, M. J. Khan, S. Fasiullah, and A. K. M. Zaharaby.

2008. Carcass characteristics of broiler for co-administration

of tiamulin, chlortetracyclin and salinomycin. Bangladesh J.

Prog. Sci. Tech. 6:357–۳۶۰٫

۲٫Donoghue, D. J. 2003. Antibiotic residues in poultry tissues and

eggs: Human health concerns? Poult. Sci. 82:618–۶۲۱٫

۳٫Hampson, D. J., S. L. Oxberry, and C. P. Stephens. 2002. Influence

of in-feed zinc bacitracin and tiamulin treatment on experimental

avian intestinal spirochaetosis caused by Brachyspira intermedia.

Avian Pathol. 31:285–۲۹۱٫

۴٫Hampson, D. J., C. P. Stephens, and S. L. Oxberry. 2006. Antimicrobial

susceptibility testing of Brachyspira intermedia and

Brachyspira pilosicoli isolates from Australian chickens. Avian

Pathol. 35:12–۱۶٫

۵٫Oehme, F. W., and J. A. Pickrell. 1999. An analysis of the chronic

oral toxicity of polyether ionophore antibiotics in animals. Vet.

Hum. Toxicol. 41:251–۲۵۷

۶٫SCAN. 2002. Report of the scientific committee on animal nutrition

on the use of semduramicin sodium in feedingstuffs for chickens

for fattening. European Commission, Health and Consumer Protection

Directorate General. Adopted on April 17, 2002. Report

to Scientific Committee on Animal Nutrition, European Commission.

7.Valks, M., and D. G. S. Burch. 2002. Comparative activity and resistance

development of tiamulin and other antimicrobials against

avian mycoplasma. Page 200 in Proceedings of the XIIth World

Veterinary Poultry Congress, Cairo, Egypt. Egyptian Veterinary

Poultry Association, Cairo, Egypt.

 

5274 بازدید

  نظر خود را درباره این مطلب بنویسید